De zaak Van Themsche en de media bis

Ik hoorde gisteren tijdens het VRT nieuwsverslag door “Caroline” nog als belangrijk element in deze zaak een getuigeciteren: dat Van Themsche zeer erg gehecht was aan de Vlaamse leeuwenvlag.
Alsof dat ook al een verzwarende omstandigheid zou zijn.
Voor de Belgisisten en de Walen is dat al een misdrijf op zich, of minstens verwerpelijk.
Tegen dat soort tendentieuze en politiek geïnspireerde berichten en manipulatie blijf ik mij verzetten. En ik zou dat voor iedereen doen.
Ik hoorde en zag ex rechter Van Fraechem zich voor zijn uitspraken in de krant Het Nieuwsblad plots schuilen achter… Het Vlaams Belang.. wanneer men het niet eens zou of kan zijn met zijn tweedekans en dus dan maar automatisch het doodstrafstandpunt van het Vlaams Belang aanhangt en verdedigt.
Van die reflex en uitspraken door een ex rechter ben ik echt geschrokken.
Dat geeft aan dat hij nooit helemaal onbevooroordeeld is geweest, dat hij van de veel genuanceerdere VB standpunten een platitude maakt.
Het doembeeld Vlaams Belang wordt dan ook steeds als een camouflagetechniek gebruikt om eigen falen af te wentelen, of om de aftocht en het gebrek aan argumenten te dekken.
Het was duidelijk en zichtbaar dat hij even de controle verloor.
Daarmee is het duidelijk dat er geen onpartijdige rechters bestaan, en dit zal dus ook wel het geval zijn met de procesleidende rechter. Onder hun leiding wordt het proces ook gestuurd, al is het door gerichte vragen te stellen en andere vragen te “vergeten” of als futieler te laten overkomen. Een oude rot als rechter, los van alle wetteksten die hij misschien van buiten kent, kan via zijn vraagstelling zeer veel beklaagden destabiliseren, zeker een zeer jonge HVT kan men daardoor van alles ontlokken, zoals nu de geslepen journalisten zelfs konden bij de ervaren ex rechter Van Fraechem met hun camera’s en microfoons.
De dorpsfilosoof weet het al: wanneer er moet geoordeeld worden over het omzagen van een beschermde boom, zullen de aanpak en straf verschillend zijn tussen een rechter die groen is en alle weekends aan natuurbeheer doet, en een rechter die zich al jaren stoort aan de bomen bij zijn buren die alle jaren die vuile bladeren laten vallen en zijn dakgoten vertoppen.
Een straf en een proces mogen niet beïnvloed worden door de media, politici en belangengroepen. Maar evenmin door persoonlijke voorkeuren van de rechter. Niemand keurt moorden goed, om het even het motief, en ik heb in heel mijn leven nooit zo iemand ontmoet, ook niet wanneer ik in de spiegel keek.
Misschien krijgt hij (HVT) onder strenge voorwaarden ooit nog een tweede kans, maar bij recidive mogen ze hem van mij de kogel geven.
(Het debat over de doodstraf is er weer een ander)
Mocht u dus denken dat ik Hans Van Themsche zijn daden verdedig, dan heeft u het goed fout.
Dit proces leidt er toe te wensen dat de jury zelf zou worden uitgebreid naar een groter aantal leden, 24, en misschien liefst meer, waardoor ze als groep in hun besluit sterker staan. En door hun heterogene samenstelling en diverse visies tot een evenwichtiger en serenere uitspraak komen.
Mijn mening gaat regelrecht in tegen magistraten die de volksjury’s willen afschaffen. Journalisten kunnen een controleorgaan zijn op justitie en rechtspraak maar dan moeten ze zich beperken tot het verslagen van loutere strikt objectieve feiten, los van de emoties, en dit als correcte informatie en feiten meedelen aan de kijkers en lezers.

De zaak Van Themsche en de media

Ik heb er niet alleen mee geworsteld, anderen blijkbaar ook en wellicht nog langer, maar die innerlijke strijd levert blijkbaar de mooiste en best onderbouwde artikels op.
Knap geschreven door Johan Sanctorum op zijn blog http://www.visionair-belgie.be/
Ik hoop dat de lezers ook op zijn blog hun steun willen betuigen in zijn juridische strijd tegen Noel Slangen, de frauderende spindokter van de VLD die vrije mening saboteert, leugens verspreiden tot een beroep maakt, en fraudeert zonder veroordeeld te worden. Dit door dure processen aan te spannen tegen iedereen die hem ontmaskert, zoals Sanctorum dat deed.
Justitie en gerechtigheid is er voor de rijken of de nietsnutten, veel minder of niet voor die er tussenin.

Johan zou van zijn blognaam eigenlijk al beter Visionair Vlaanderen maken.

Meer van dat Johan!

Quote
De zaak Van Themsche en de media
“Vertel eens, Caroline, liepen de emoties vandaag hoog op?”
In de assisenzaak van Hans Van Themsche, de jongeman die in mei van vorig jaar een zwangere Malinese vrouw en een peuter met een jachtgeweer doodde, is een mediatieke hysterie ontstaan die we sinds de zaak Dutroux niet meer gekend hebben. Wellicht mede door het feit dat er op andere binnenlandse fronten weinig nieuws te rapen valt (Van Rompuy is verkenner-af, Leterme hult zich in stilzwijgen), ontstond er een opbod van sensatie rond dit proces. Van dag tot dag kon men vaststellen hoe kranten en TV-journaals - met de ‘kwaliteitslabels’ VRT en De Standaard merkwaardig genoeg voorop- zich te buiten gingen aan een ongenuanceerd soort verslaggeving. Daarin werden echt nieuws, duiding, commentaar en opgeklopt emo-journalisme met elkaar vermengd tot een troebele stoofpot. Even het dekseltje lichten.
Ten eerste schijnen de media, plus alle zelfverklaarde experten, de grondregel aan hun laars te hebben gelapt dat een assisenzaak dient om schuld te bepalen. Men kan dus niet vertrekken van ‘schuld’, wel van al dan niet bewezen feiten. Dat kan schandalig klinken in een context als deze, maar zo werkt het systeem, en dat zou ook VRT-justitiejournaliste Caroline Van den Berghe moeten weten, wanneer ze zo haar eigen mening ventileert over de dader en zijn beweegredenen, ‘rechtstreeks van aan het Antwerpse justitiepaleis’. Het is de volksjury die beslist over de schuldvraag. Ze staat boven elk geschreven recht en beslist soeverein. Pas na die uitspraak van de jury beslist het hof over de strafmaat,- behalve in geval van vrijspraak: dan gaat de beklaagde sowieso vrijuit. Ik ben geen justitie-expert maar heb dit even nagevraagd bij mensen die het wél kunnen weten.
Mensen zoals gepensioneerd rechter Edwin Van Fraechem bijvoorbeeld, die deze dagen niet van het TV-scherm weg te branden is, en op zijn dooie eentje al een strafmaat suggereert, nog voor de jury aan een uitspraak toe is (”Op veel positiefs moet Hans Van Themsche niet meer hopen. Elk jaar minder dan levenslang zal voor deze jongeman een overwinning zijn.” - Het Nieuwsblad van 2/10). Of de al even mediageile showadvocaat Jef Vermassen, verdediger van de familie van Luna, die via De Standaard van 3/10 Hans Van Themsche als een ‘massamoordenaar’ kwalificeert, ‘zoals er vandaag niet veel in Europa rondlopen’. Dat is een zeer geladen omschrijving, die afkomstig is uit een context van oorlogsmisdaden en genocide. Moet men Van Themsche in één adem vernoemen met bv. Radovan Karadzic? Het legt ook een impliciete link naar het oorlogsverleden van één familielid van de dader en de beschuldiging van racisme (zie verder).
Vermassen doet dit niet zomaar. Het feit dat een advocaat die opmerkingen ventileert via een krant -en niet louter voor het hof-, wijst op een taktiek met voorbedachtheid om de publieke opinie mediagewijs te manipuleren en, via die weg, de jury subliminaal te bewerken. Want die mensen gaan natuurlijk elke dag na de zitting naar huis, lezen kranten, kijken TV, discussiëren erover, al worden ze volgens de wet geacht om ‘alleen te oordelen op grond van de gegevens die in de openbare terechtzitting worden overgelegd’.
Hier wordt dus, op het uiterste randje van de deontologie, een potje ‘opiniemanagement’ gespeeld, waarvan we dachten dat het alleen aan spindoctors was voorbehouden: de hyperemotionaliteit van de media-covering werkt altijd in het nadeel van de beklaagde, en wordt bewust uitgespeeld door bijdehandse advocaten à charge. Van Themsche wordt aan de galg gepraat door journalistieke kletsmajoors, met de aanklagende partij in de souffleursrol. Ik zou hier Dr. Eric Rosseel even willen citeren, coördinator van het ‘Netwerk Psychiatrie en Samenleving’,- vooral ook omdat men deze als gauchistisch bekend staande psycholoog niet kan verdenken van enig ideologisch raakvlak met de beschuldigde:
“De VRT brengt hier pure vaudeville, dat heeft met ernstige journalistiek geen uitstaans meer. Gerechtsjournalisten moeten de kijker tonen dat ze de eerste beginselen van het recht kennen, ipv als opruiers op te treden. Zij moeten afstand nemen van hun persoonlijke gevoeligheden en emoties, zoniet zijn ze beroepsonbekwaam. (…) De huichelarij van en rond de slachoffers stoort me. Ik moet me stilaan inhouden om niet de kant van de beschuldigde te kiezen; niet omwille van Hans Van Themsche zelf, maar omwille van het feit dat het verdriet van de slachoffers de bewijsvoering zelf gaat vervangen.”
Emoticons à volonté: het proces als spektakel
Dat brengt ons naar de toonzetting zelf van de berichtgeving. Telkens weer worden de enorme ‘emoties’ van de nabestaanden en het slachtoffer dat het overleefde, uitvergroot, en in contrast geplaatst met de killer die ‘emotieloos voor zich uit staart’. ‘Emotie’ was blijkbaar het sleutelwoord in de voorbereidende briefings op alle redacties. Standaard-journalist Marck Eeckhaut kwam op het VRT-nieuws uitvoerig en met een lijkbiddersgezicht de dieptes van de menselijke geest peilen en ‘emoties’ aflezen, of net ‘kille ongevoeligheid’. Maar wat weten die journalisten eigenlijk af van wat er in het hoofd van Hans Van Themsche omgaat? Het achterliggende populisme van deze simplistische beeldvorming en manifeste partijdigheid ligt zonder twijfel in de dictatuur van de kijk- en verkoopcijfers (‘Wij schrijven wat U denkt, dus lees ons!’). Zaken als deze liggen in het spervuur van de mediaconcurrentie, waarbij ‘emotie’ de trefkracht bepaalt, en het journalistiek lynchen van een verdachte veel kijklustigen aantrekt. Toch zit het fenomeen dieper dan de marketinglogica: de theatraliteit waarmee de media het verdriet van de nabestaanden usurperen, wijst op een toenemende gevoelloosheid en cynisme van die media zelf, die maatschappelijk uitstraalt, en die misschien een veel fundamentelere oorzaak is van het feit dat de stoppen doorsloegen bij van Themsche.
Het is niet aan mij, om uit te maken, wat iemand voelt die een kind verloren heeft na anderhalf jaar rouwen. Toch ontkomt men niet aan de indruk dat het publieke stigmatiseringsproces tegenover Van Themsche parallel loopt met een even grote uitvergroting en aanwakkering van het slachtofferverdriet. Het verdriet van de nabestaanden wordt een commercieel product, een compleet gemediatiseerd item, zodanig dat zij zich met het opgedrongen scenario gaan vereenzelvigen en luid wenend de gerechtszaal uitlopen, alwaar de aasgieren van de verzamelde pers hen opwachten. Wonden worden opengereten, niet voor de onthulling en de zoektocht naar waarheid, maar voor de beeldwaarde en het showgehalte. Alle actoren lopen hierin mee,- zonder twijfel is het door de overleden mediafilosoof Jean Baudrillard gelanceerde woord ‘simulacre’ hier van toepassing: een geënsceneerde quasi-realiteit die de echte realiteit compleet absorbeert.
Deze justitieshows zijn zonder meer een verlengstuk van de reality-TV à la Robinson en Big Brother. Alle actoren zijn acteurs, alle betrokkenen zijn spelers én pionnen. Alle emoties zijn echt én geënsceneerd, zoals een goede acteur ook echte tranen plengt. De ambities van het televisiemedium gaan hier zeer ver, het tast de grenzen constant af. In 2005 kreeg de VRT-ploeg van Koppen het éénmaal gedaan om de assisenzaak rond de gebroeders Vlassenbroeck helemaal live te registreren: ‘Beschuldigde sta op’, maar dan veel echter. Dat de aanwezigheid van camera’s toen ‘emoties’ uitlokte, dit proces ‘gemaakt’ heeft, de rechtszaal tot theaterruimte herkneedde, en wellicht zelfs de uitspraak beïnvloedde (beide broers kregen levenslang) is een redelijke hypothese. De virtuele realiteit die zo ontstaat, wordt beleefd, geconsumeerd en gereproduceerd door de massa zelf, voor wie het product in essentie bedoeld is: gerecht, macht, en media convergeren in de manipulatieve strategie van de spektakelmaatschappij.
Dat Van Themsche in de gevangenis over ‘extreem-geweldadige videogames’ kon beschikken, is daar maar één facet van. Het ineenvloeien van realiteit en virtualiteit heeft in onze samenleving zo’n niveau bereikt, dat het videogame overal is,- we leven erin. De kracht, die Van Themsche de trekker deed overhalen, heeft misschien minder met doordeweeks ‘racisme’ te maken, dan wel met de bewustzijnsvernauwende impact van een tomeloze beeldcultuur die eigen denkvermogen en emoties vervangt door geprepareerde attitudes. Of nog duidelijker gezegd: de media slachtofferen met plezier wat ze zelf creëren.
Van mediatieke hysterie tot politiek proces
Dat brengt ons tot het derde en laatste punt in deze beschouwing rond het Van Themsche-proces: de toedichting van ‘racistische motieven’ en het onderliggend politiek gehalte van de aanklacht. Van meetaf aan is dit het proces geweest van rechts, extreem-rechts, en het Vlaams Belang. Dat de dader uit een bruin milieu komt, met een grootvader als ex-SS-er en tante Frieda als VB-parlementslid, werd door weldenkend Vlaanderen onmiddellijk aangegrepen om de dodelijke schietpartij als een racistische aanslag te kwalificeren, lang voor de aanklacht op tafel lag. Meteen lag ook de collectieve ‘schuld’ op de weegschaal van de 20% Vlaamse mestkevers die op de foute partij stemmen. “Dit is een politiek proces. Dit is het proces van een partij, het VB, die een jonge man politiek, ideologisch tot een racistische moordenaar kneedde.” lees ik ene Koen Calliauw schrijven op de indymediawebsite. Wel, beste Koen, daarmee pleit je eigenlijk HVT vrij, en plaats je het VB op de beklaagdenbank van een ‘politiek proces’. En politieke processen, ja sorry, die horen niet thuis in een democratisch bestel. Er is niet zoiets als een ‘goede’ en een ‘slechte’ censuur, of ‘een beetje vrijemeningsuiting’, hoorde ik onlangs Prof. Dr. Jean Bricmont nog zeggen: er is democratie en freedom of speech of er is er geen.
Het zal me wel weer in bepaalde middens zwaar aangerekend worden, maar mij vallen verschillen nu eenmaal op. Toen Joe Van Holsbeeck door twee zigeuners vermoord werd voor een mp3-speler, werden er ‘stille marsen’ gehouden tegen ‘zinloos geweld’. Het door de media gebruikte relativerend discours (achtergrond, jeugdige leeftijd, kansarmoede…) omtrent de daders suggereerde haast dat het hier om een ‘tragisch ongeluk’ ging, eerder dan om een moord. Idem dito in de zaak Guido Demoor, in elkaar geslagen door een groepje allochtonen, met de dood tot gevolg. Redouan Siti, de meerderjarige dader die de fatale schop toebracht, kwam er met twee jaar cel en een geldboete vanaf. Afgezien van deze mildheid, viel vooral de welwillende discretie van de media op, en hun schroom om zelfs maar te berichten dat het om allochtonen met een gerechterlijk verleden ging. Terwijl we van Van Themsche ondertussen weten welke posters hij op zijn kamer had hangen.
Dit soort hypocrisie gaat me te ver. Als men de term ‘racisme’ wil hanteren, dan was die in de zaak Demoor zonder twijfel ook van toepassing. Als men hier selectief te werk gaat, dan moet ik veronderstellen dat de politieke demagogie de boventoon voert. En dat het zogezegde anti-racisme-discours een dekmantel is om af te rekenen met middelpuntvliedende, staatsvijandige en anti-Belgicistische krachten, door Hans Van Themsche gepersonifieerd.
Op 4 oktober komt het, uitgerekend rond dit punt, tot een breuk tussen Mr. Van Aelst en Songül Koç, de Turkse vrouw die de aanslag overleefde. De advocaat liet zich in VRT/Terzake ontvallen dat racisme wellicht niet het hoofdmotief is, en wordt wandelen gestuurd door zijn cliënte: er rust blijkbaar een taboe op bepaalde theses. In de druk om de zaak te politiseren en Van Themsche als een toerekeningsvatbare ‘racist’ te berechten, wenst de familie blijkbaar een actieve rol te spelen. Barbertje moet dus hangen, o.m. dankzij het gebruik van de Rorschach-test, u weet wel: die inktvlekken waar je bij moet vertellen wat je erin ziet. Reeds in de jaren ‘70 werd deze test door de ganse internationale wetenschap als ‘onwetenschappelijk’ beoordeeld.
Zo wordt het showproces, behalve een soap, ook een oefening in politiek-correct denken en een hallucinant zondebokverhaal. In 1933 werd de jonge communist Marinus van der Lubbe, ook na een grandioos showproces, veroordeeld voor brandstichting aan het Reichstag-gebouw en terechtgesteld. Ook toen liepen de ‘emoties’ hoog op, en werd de zaak door de nazi’s weergaloos uitgebuit. De rest van dit verhaal is bekend,- dacht ik toch.
Met dank aan Mr. Katleen Bury voor het juridische advies.
Unquote

Ik vind wel dat het volgende juister was geweest: dat de media schrijven wat wij mogen en moeten denken en lezen en weten.
Maar ik denk dat hij dat ook zo bedoelde.

Justitie is niet blind meer, haar weegschaal gesaboteerd

Ik heb er lang over nagedacht, ik heb geaarzeld, ben begonnen, dan gestopt en herbegonnen.
Had ik nog iets toe te voegen, was het al niet honderd maal elders neergeschreven en gezegd.

Ik heb enkele jaren geleden, na het politieke proces tegen het Vlaams Blok, een partijkaart van het Vlaams Belang gekocht. De eerste in mijn leven.
Ik vrees nu voor de gevolgen voor mij en mijn familie.
Ik vrees voor discriminatie bij het zoeken naar een job, in de behandeling door de overheid en door justitie, in hun rechten bij vakbonden, ziekenfondsen, promotie en sociale hulp en voorzieningen.
Ik vrees voor oneerlijke behandeling mochten mijn kinderen, kleinkinderen of neefjes eens een misdrijf begaan. Niet dat ik dit verwacht, want ze zijn allemaal braaf opgevoed in een warme evenwichtige omgeving, maar je weet maar nooit.
Maar stel maar…. Wordt het misdrijf dan niet verzwaard omdat ik van het Vlaams Belang lid ben. Moet ik dan plots gaan verklaren dat ik maar een meeloper was om de politiek benoemde en gestuurde rechters te bedaren, en zo de straf door mijn lidmaatschap niet te gaan verzwaren.
Eigenlijk is dit geen vrees meer, want dat veronderstelt een zekere toekomstigheid, enige onzekerheid dat het zou kunnen gebeuren.
Te oordelen echter naar de feiten en gebeurtenissen van de laatste jaren en de daadwerkelijke praktjkvoorbeelden als het regelmatig ondergaan van discriminatie, verdachtmakingen,uitsluitingen, politieke processen en stigmatisering, is deze vrees tot een reële politieke Stalinistische Pogrom aan het worden.

Als de leden van mijn familie, die zich altijd goed hebben gedragen, die goed hun kinderen hebben opgevoed, nooit in aanraking zijn geweest met justitie, het risico lopen om een drama mee te maken als dat van Van Themsche, wat moet er dan niet mogelijk zijn, en wat moet er dan al niet gedacht worden, van het allochtone schorremorrie dat met messen, koranhaat en woestijn- en broussementaliteit wordt grootgebracht op de straat wars van elke opvoeding, scholing, kennis van wetten normen en waarden.

Niettegenstaande er voor één Van Themsche- moordenaar er hier tientallen allochtone moordenaars gevangen zitten en nog rondlopen wilt men van het Van Themsche - proces een symbool en voorbeeldproces maken. En dan spreken we nog niet van alle andere zware misdrijven en recidive criminelen die voorwaardelijk of zelfs onvoorwaardelijk of vervroegd in vrijheid worden gesteld

Niettegenstaande de gevechtssportclubs en de guerrillatrainingskampen hier en elders vol zitten met figuren die dat niet uit tijdverdrijf beoefenen, met als doel de Olympische spelen, maar met het vooruitzicht om daarmee hun beroep en leven te maken, daarmee hun heilige zaak te steunen, en alleszins om dit voor een bijverdienste te kunnen aanwenden, heeft men daartegen nooit opgetreden en daarvoor nooit politieke show- en mediaprocessen gevoerd.

Niettegenstaande de straten in bepaalde wijken van elke grotere stad, maar ook daarbuiten, bevolkt worden door dealers, pooiers, helers, namakers, mensensmokkelaars, wapentrafikanten en roversbenden worden ze nooit systematisch en consequent opgekuist.

Meer zelfs men heeft het nooit aangepakt en durven aanpakken .
Mocht iemand daartoe dan al de moed gehad hebben bij de politie, het gerecht of de politici, dan had daarvoor een leger manschappen nodig geweest dat men hier niet op de been kan brengen.(althans geen moedige). Het getuigt juist van lafheid en hypocrisie een vreedzame betoging als op 11/9 ui elkaar te slaan, terwijl men in de no go zones niet eens durft patrouilleren of een hamburger eten tijden de ramadan. Dat terwijl, wanneer men de daar een razzia zou houden, de verboden wapens en verboden middelen uit de zakken zou regenen van diegenen die men oppakt.
Natuurlijk zouden daarna honderden auto’s branden en honderden etalages ingeslagen en geplunderd worden bovenop de onherstelbare barsten in het imago van een bange politie vol verkeersboeteschrijvers die een dergelijk confrontatie nooit zouden winnen. Dan zijn de automobilist en de Vlaams Belang betogers een makkelijker doelwit, die bovendien geld kunnen opbrengen.
En dus wordt er verder gepalaverd, en worden straathoekwerkers ingezet tot groot genoegen van het crimineel milieu dat voort woekert.

Niettegenstaande de maffia PS en Spa baronnen, maar ook andere politici, onze gemeenschap al honderden malen hebben bestolen en bedrogen, en er zelfs afrekeningen plaats vonden, heeft er daar nog geen drooglegging plaats gevonden, en wordt lidmaatschap van die partijen nog steeds als eerbaar aanzien, en zijn ze salonfähig bij de media. Dit terwijl de strafbladloze oppositiepartij Vlaams Belang of iemand met een lidmaatschap daarvan, geweerd, gedemoniseerd en gediscrimineerd mogen worden en via alle middelen legale en andere (dixit Tobback) mogen bestreden worden.

En ondertussen studeerde van Themsche in een internaat onder pedagogische begeleiding voor dierenverzorger…

De ouders hebben een monster gebaard of opgevoed. Ze zijn met hun partijkaart en Vlaams Nationalistische idealen schuldig aan het zaaien van haat, aan het tot stand komen en in stand houden van racisme en verzuring, aan het gewelddadige leven, en misschien ook einde, van hun zoon.

Van Themsche gaat dus nooit op dezelfde manier beoordeeld en gestraft worden als anderen, en zelfs al zou dat naar eer en geweten van de rechters en de jury gebeuren, dan nog zal dit bij de publieke opinie niet zo ervaren worden noch bij links, noch bij rechts noch bij de allochtonen.
Het resultaat gaat altijd zijn: een groter wantrouwen in justitie, en nieuwe processen die gevoerd worden, openlijk in kranten, op tv schermen, of in achterkamertjes, in het Arabisch in moskeeën,

Wat dan met de straffen en de strafmaat
De straf voor Van Themsche gaat groot zijn, groter dan die van anderen moordenaars als die op Joe, De Moor, Mobaerts, Philibert Mees enz….
Die voor zijn ouders en familie eigenlijk nog veel groter.
Dit showproces heeft ook hen, gestigmatiseerd en beschuldigd, en gestraft niettegenstaande alles erop wijst dat ze voorbeeldige ouders en familie waren en ze onschuldig zijn.

Ze zijn gemanipuleerd naar dit proces toe om hun eigen mening en politieke keuze te verloochenen uit angst voor erger voor hun zoon en de familie, en dit voor de ogen van de camera en de gniffelende Walen, despotische burgemeesters, stasibureaus en allochtone pressiegroepen

Zonder de allochtonen, en de er rond ontstane multicul, had Hans misschien ook een stommiteit of moorden begaan in zijn leven. Aan hem zouden dan enkel de gebruikelijke artikeltjes op blz 10 van de krant zijn besteed, en slechts één zinnetje in het 8 uur journaal. Hij zou dan ook een straf hebben gekregen( terecht trouwens) maar zijn familie, zijn gemeenschap zouden vrijuit gegaan zijn.
Nu wordt het als een salamitechniek door de allochtonengemeenschap, de Walen, en de regimepolitici gebruikt om steeds een sneetje meer af te snijden van de weerbaarheid van de autochtone Vlamingen en politieke tegenstanders.
Vlamingen, want ook het communautaire misbruik vindt overduidelijk plaats, want het misdrijf wordt overal als Vlaams-racistisch geduid.
Hans Van Themsche, zijn familie en alle Vlamingen krijgen dus hoe dan ook, wat ook de uitspraak weze, een oneerlijk proces een rechtsstaat onwaardig. De hele politieke recuperatie van dit misdrijf en het proces toont aan dat de zich zelf correct en democratisch noemende politici en media, dat allerminst zijn en dit sterkt mij juist in mijn overtuiging en keuze.

Ik ga bekennen "Walter"
Ik heb ook een loodjesgeweer, een katapult gekregen van mijn neefje, twee broodmessen, een dozijn schroevendraaiers, twee boomzagen, allerhande scherpe gereedschappen en keukenvoorwerpen en enkele twijfelachtige boeken waarvan één over middeleeuwse wapenrusting en één over uniformen, plus verschillende over de wereldoorlogen.
Ik denk zelfs dat de katapult en de boeken bij mijn dochter op de kamer liggen.
Ik ben nu “bang” dat ze mij morgen komen arresteren, een huiszoeking komen doen mijn blog plat leggen en mijn telefoon aftappen, mijn post lezen. Ik ben bang dat een van mijn familieleden bewust, onbewust of gestoord, een misdrijf begaat of enige andere aanleiding zou kunnen veroorzaken tot vervolging of sabotage van het leven van de andere familieleden.

Ja ik ben er trots op, wij zijn een welstellende hardwerkende familie, maar dus een makkelijkere prooi dan de allochtone en andere keien die men niet kan stropen en voor wie de pro deo advocaten in de rij staan.

Wat moet ik nu doen?? Mijn Vlaams Belang lidkaart terugsturen, en loochenen dat ik er ooit bewust lid van was?

Nee!
Ik denk er niet aan te capituleren voor zoveel intimidatie! Ik doorzie het perfide scenario.
Meer dan ooit hou ik er aan vast. Met elke onderdrukking, intimidatie, manipulatie, corruptie en scheldtirade volhard ik meer. Ze zijn het bewijs dat ik de juiste keuze maakte, voor eerlijke rechtvaardige politiek, met maagdelijke niet corrupte politici, oprechte onafhankelijke en eerlijke toegankelijke en begrijpelijke justitie, voor scheiding van kerk en staat (en liefst geen kerk), voor een economisch welvarend en onafhankelijk en vrij Vlaanderen waar mensen mogen zeggen denken en schrijven wat ze willen. Het resultaat van onder meer het proces Van Themsche is beslist tegengesteld en contraproductief aan wat sommige politieke tegenstanders willen bereiken. Dit zou ik misschien beter niet schrijven ware het niet dat ik er nogal gerust in ben dat ze aan de andere kant potdoof, stekeblind en oerdom zijn, en dat ook willen blijven.

Wilt men niet geregeerd worden door imbecielen en inferieuren, doorzie dan de façades van de persoonlijke belangen en machtsposities, verdiep u dan in de politieke figuren, denk goed na los van het persoonlijk belang en profijt, denk ook op lange termijn en bepaal objectief waarom en op wie u de volgende keer stemt. Stem nooit uit traditie of uit wederdienst, volg diegene voor wie u stemde op en vraag hem verantwoording en uitleg voor zijn werk of stemgedrag.