Dosering, frequentie, intensiteit, bedoeling en proportionaliteit

Janice Laureyssens die het eens is met Mia De Schampelaere, dat had ik nooit vermoed.
Nochtans blijft ze bij haar eerste stelling en mening dat men zijn kinderen niet meer en nooit mag slaan. Dit pedagogisch pakje slaag, tik of klets op de poep of de handjes mag van haar ook niet meer.
Duizenden jaren, bijna instinctmatig, zoals dieren hun jong grootbrengen maakte die pedagogische tik deel uit van het opvoedingsproces, van het opgroeien en de ervaringen.
Al is de mens allesbehalve perfect, de honderdduizenden jaren evolutie tot het wezen dat we nu zijn bewijzen dat de menselijke aanpak in de selectie van de partner en de opvoeding van de kinderen succesvol zijn. Niet dat er aan ons gedrag geen aanpassingen meer zullen gebeuren of mogelijk zijn, nee dat gaat natuurlijk verderzijn gang. Maar waarom abrupt een wijziging brengen in een beproefde en succesvolle methode, en vervangen door iets wat in de laatste decennia heeft bewezen dat een andere aanpak niet lukt. Alleszins niet bij iedereen.
Mensen beschouwen als eenheidsworsten en iedereen dezelfde methode opsolferen, terwijl er zoveel verschillende situaties en kinderen zijn vind ik regelneverij. Dat een succes ook kan geboekt worden zonder straffen, en alleen met hoera en bravo geroep, dat zal wel. Janice claimt daarvan al een voorbeeld te zijn. Naast het voorbeeld dat het met haar, haar kinderen en kleinkinderen goed is gekomen, heeft ze daarnaast al minstens één voorbeeld (echt hoop ik) een kind dat schrik had voor een pakje slaag na het morsen.
Beide voorbeelden zijn slechte voorbeelden, niet wetenschappelijk, niet representatief, en niet bogend op de praktijkgeschiedenis van de opvoeding bij mensen.
Van Mia De Schampelaere had ik domme stellingen en uitspraken verwacht, en ze heeft bovendien zelfs geen kinderen voor zover mij bekend. Van Janice had ik dat ongenuanceerde verdedigen van de ideeën van Dolle Mia niet verwacht.

Hieronder de reacties van Janice en mijn antwoord daarop.

"Dat de ettertjes die in Antwerpen rond lopen nooit een 'pedagogische' tik krijgen betwijfel ik. Het is alom geweten dat moslims hun kinderen van de leren riem geven en ze verrot slagen. En dan worden ze uiteraard 'ettertjes' die anderen van hetzelfde laken een broek geven. Slagen op kinderen is een ongelijke strijd en daar blijf ik bij. De overheid moet zich niet bemoeien met individuele vrijheden, maar hoort kinderen slagen daar wel bij???
Janice
22-11-2007, 12:58:38"

"Ik mag wel zeggen dat ik mijn drie kleinkinderen heb opgevoed. Ze waren dagelijks bij mij en bleven hier ook slapen tot ze bijna naar het middelbaar gingen. Ik heb zelf nooit 'de roe' gehanteerd en toch ging het prima. Op een dag bracht één van de kinderen een vriendinnetje mee. Een beetje een lastig kind en ook aan tafel deed ze heel raar, zodanig dat ze haar tas koffie omver gooide. Ik had nog niet eens de kans om te zeggen "dat geeft niks", of het kind was verdwenen onder de tafel van schrik. Thuis kreeg ze daarvoor namelijk veel pedagogische tikken.... Eens ze wist dat het niet erg was, en het een ongelukje was dat niet bestraft werd met een tik, was ze veel rustiger en ging het prima.
Janice
22-11-2007, 18:52:18"

Er is een wereld van verschil tussen mishandelen en slaan. Ook een groot verschil tussen slaan met een lederen riem, een roede of ... een hamer.
Dosering, frequentie, intensiteit, bedoeling en proportionaliteit zijn daarbij de sleutelbegrippen, zoals dit ook het geval is met veel dingen die noodzakelijk zijn voor geest en lichaam.
Zout is absoluut nodig, doch te veel zout maar ook geen zout is dodelijk.
Verstandige mensen kunnen hiermee op juiste wijze omgaan.
Ergens een misbruik van ouderlijk gezag mag niet leiden tot het afschaffen ervan.
En dan vergeet u nog het citaat (ook door FDW en vele anderen gebezigd): slechte heelmeesters maken stinkende wonden."
Wat betreft de loslopende ettertjes in Antwerpen, die krijgen op de straat zelf nog veel meer gewelddadige tikken dan thuis ( en dan ze er zelf op de straat uitdelen), en dit als gevolg van de slechte opvoeding en het ontbreken van de echte pedagogische actie en inzicht.
In Uw streven criminaliteit aan te pakken in de stad van A en Uw district, gaat u toch ook niet de mislukte therapie van de fluwelen handschoen en oeverloos straathoekwerkers-gezwam willen toepassen hoop ik.
Mag de politie nog zijn matrak, handboeien en desnoods pistool nog wel gebruiken, of is dat er volgens u erover en verbannen naar de wereld van de leernichten?
Wat is bij u een harde aanpak?
Kom vertel ons eens hoe u moeilijke kinderen,ettertjes, crimineeljes en regelrechte boefjes zou aanpakken?
Ik weiger mij, en met mij vele ouders, dan ook door Mia en Janice te laten catalogeren als quasi sadist en onbekwame ouder omdat wij onze kinderen wel een pedagogische tik gaven of geven.

Laat ik positief afsluiten met te schrijven dat Janice en ik het over een ding absoluut eens zullen zijn, en dat is in in de interesse in de opvoeding van onze kinderen tot sterke, gezonde, evenwichtige en gelukkige mensen; de garantie voor hun toekomst.

De pedagogische tik. (Zij een geweer en wij een lolly)

Met Janice Laureyssens, die vindt dat een pedagogische tik bij de opvoeding van kinderen niet kan en moet verboden worden, naar analogie met Mia de Schampelaere ben ik het helemaal niet eens, en ik schreef dan ook volgende reactie op haar blog:
Dat er kinderen zijn die zonder een pedagogische tik to groot geworden zijn, dat zal wel, en dat hoop ik ook dat die bestaan. Echter gaat het niet op om te stellen dat wanneer dat voor U goed is afgelopen zonder tik of harde aanpak, het dan ook moet opgaan voor anderen. Men kan ook stellen dat uw ouders ook geluk hebben gehad met zulke brave kinderen. Ik wil ook opmerken dat met verbaal en psychisch geweld men wellicht nog grotere schade kan aanrichten bij kinderen dan met een pedagogische tik.

U zou uit ervaring moeten weten dat de hele stad Antwerpen vol loopt met ettertjes die nooit een tik kregen, maar er wel veel uitdelen.
Een tik zegt soms meer dan duizend woorden die men eerder al eens tevergeefs gebruikte om tot rede aan te zetten of te berispen.
Wanneer goed toegepast, en zonder de bedoeling te pijnigen of te verwonden, kan dat als een toverstaf werken, de aandacht opeisen, het vorige sermoen in herinnering brengen…. Het was mij in sommige situaties voldoende dat ik erbij zei: “ je weet wel waarom, denk maar eens na” of :“ en nu is het echt gedaan”.
Dat u het met Mia eens bent doet me de wenkbrauwen fronsen, maar u heeft uiteraard ook recht op uw mening, zolang die niet verder gaat dan uw blog en u die mij (ons) niet gaat opleggen via een wetje.
Mijn kinderen zijn volstrekt beleefd, goed opgevoed, hard werkend, intelligent, hoog opgeleid en met een grote band met hun ouders en elkaar. Ze geven zelf ook eens een tik als het moet, en zijn op generlei wijze gewelddadig te noemen, in tegendeel zelfs.
Ze vertrouwen mij zelfs de opvoeding van mijn kleinkinderen toe, en vragen me af en toe nog raad.
Ook ik denk terug aan die occasionele tikken die ik zelf van mijn vader kreeg, en waarvan ik weet dat ik die toen wel had verdiend. Ook ik denk met tederheid en veel goede herinneringen terug aan mijn ouders en mijn jeugd.

Intermezzzo
Ik krijg kiespijn van die altijd belonende opvoeders, die alsof het hondenpuppies waren, hun kinderen voortdurend met een hoog stemmetje aanmoedigen en loven. In het echte leven later gaat het er wel anders aan toe. Daar krijg je af en toe een trap in de onderbuik of elders te incasseren, en daar moet men tegen opgewassen zijn.
In vroegere tijden maakte een tik en pijn, net zoals de dood, veel meer deel uit van de realiteit van het leven en daar kon men beter op voorbereid zijn.
Het is niet omdat we vandaag op een wolk en in een veiligere en vriendelijkere plaats van de wereld leven dan vroeger, dat de toekomst er niet terug snel anders kan gaan uitzien, en men zijn kinderen ook moet leren dat een tik en wat pijn incasseren ook bij het leven horen zoals applaus.
Als de evolutie zo verder gaat komen de duistere tijden misschien vlugger dan gedacht, want vooral in islamitische middens en landen
( maar ook elders) leert men de kinderen al omgaan met wapentuig, explosieven, dood en pijn, terwijl Janice of Mia hun kinderen zouden blijven opvoeden met als wapen een lolly, de andere wang, of de voor die wereld onbegrepen dialoog.
Wij moeten onze kinderen toch niet opvoeden tot flauwe watjes.

The only thing necessary for the triumph of evil....
...is for good men to do nothing
(Edmond Burke, Iers filosoof en staatsman )

En nu verder...
Wie stemt er nu op zulke politici als De Schampelaere die als domme geiten weer nieuwe domme wetjes blaten. Straks gaat ze ook sex verbieden omdat er af en toe verkrachting voorkomt. Of vaders verbieden om hun kinderen te wassen of te knuffelen omdat er soms incest plaatsvindt. De pedagogische tik, daar kent ze niets van, en van nog veel meer dingen kent of weet ze niets. Mensen denk toch eens goed na op wie u een stem uitbrengt want er zijn te veel van die pestwetjes die vrijheden voortduren inperken en mensen betuttelen en beleren. Het is niet omdat zulke wet elders bestaan dat wij die als kip achterna moeten. De rechtbank heeft al genoeg rechtsmiddelen in handen om misbruiken te bestraffen.

Het incident met de sjaal
Er stond onlangs ook een artikel in de krant van een schooljuf die, na ettelijke verwittigingen een ettertje in haar klas op zijn stoel had vastgebonden met een sjaal. De ouders hadden daartegen fel geprotesteerd en er de de correcte media bijgesleurd om hun gelijk te halen.
De actie van de juf en de school waren volkomen terecht, want het alternatief zou zijn het kind van school sturen en eventueel onderbrengen in het bijzonder onderwijs.
Iemand die al eens enkele reality-programma's heeft gezien over slecht opgevoede kinderen ( tiny tearaways enz) weet dat de ouders daaraan schuld hebben.
Op school maken de ettertjes de hele sfeer kapot, beïnvloeden ze op slechte manier het gedrag van medeleerlingen, en vertragen en verknoeien het leerproces van de andere kinderen.
Als de ouders er niet in slagen hun kinderen goed gedrag te leren dan zouden hun kinderen niet op een normale school moeten zitten. Voor alles heeft men een diploma, opleidingen en vaardigheidsbewijzen nodig , maar niet voor een van de belangrijkste dingen, niet om kinderen te krijgen en op te voeden. Dat mogen zelfs twee debielen.
De ouders van dit kind zouden wellicht beter een verplichte cursus volgen " hoe voed ik mijn kind op", in plaats van de juf dat te laten doen, onterecht te mekkeren over de manier waarop, en daarmee nog de krant te halen ook.
Die ouders moesten eerder beschaamd zijn over het gedrag van hun ettertje.
Applaus voor de juf.