Déjà vu, en ik ga vissen

Op Angelthjes prijkt er een youtube filmpje waarin Corry Brokken staat te blinken
Wat was Corry telegeniek, spontaan, en welbespraakt ook, en dat in een tijd dat er geen mediatraining bestond en alles nog niet verTrost, verBlackenDeckert en geVeTeMt was.
Een knappe jonge vrouw was het met een mooie stem en talent, die ook vandaag zou scoren. Jammer, ze is intussen waarschijnlijk al in de zeventig, en de wereld moet het doen met opnames in plaats van de jonge tastbare lijfelijkheid en de realtime geur van Sunlightzeep met een vleugje Chanel nr 5.
Nu stuurt men Sieneke.
Ik gun het de Nederlanders, onze taal en cultuurgenoten van harte om eens te winnen, maar dit liedje is zo slecht als het songfestival zelf, en de Nederlanders weten het zelf ook wat blijkt uit het awoert geroep op youtube. Ook de zangcapaciteiten van het meisje van 17 dat 30 lijkt zijn belabberd. Dat Pierre Cartner de winnaar niet kon kiezen en zo lang aarzelde kwam waarschijnlijk omdat hij liever had willen zeggen dat geen enkele deelnemer op iets trok.
Hij gooide er dus met zijn bolhoed naar.
Ik heb hoogstens al eens een pet opgehad tegen de kou, maar een grote pet van
Pierre Abraham Cartner de Smurf (klinkt haast als een adelijke naam niet?)heb ik nooit opgehad.

Sieneke wordt het dus. Helemaal geen talentvolle gracieuse verschijning zoals Corry Brokken toen.
Hopelijk voor de Nederlanders is het belgische liedje nog slechter (en die kans is zeer groot). Een echt clownslied is wat het belgische circus nog het beste kan vertegenwoordigen.
Of mochten we weer niet meedoen dit jaar?
"Jawel" roept mijn vrouw vanuit de keuken, "ene Tom Dice doet mee!"
Tom Dice ?, Tom teerling dus..., wie bedenkt dat soort domme namen voor zichzelf en anderen die dit circusland moeten vertegenwoordigen?
Iemand van de oooo of Bert Anciaux?
Het kan niet anders, het wordt dus toch een clownslied, en Nederland zal met het kind van 30 jaar en een waardeloos valsgezongen liedje dan toch nog winnen.
"Of ik er naar wil kijken binnenkort, naar het songfestival", hoor ik mijn vrouw nieuwsgierig plagerig vanuit de keuken vragen.
"Nee "roep ik haar toe terwijl ik dit stukje schrijf, "ik ga die nacht nog liever in Siberië vissen bij nacht en ontij".
Is het dat wat overblijft van Vlaanderen , Van Nederland, Van Europa moet ik zuchten.

Voor het absoluut te bekijken You Tube fimpje met Corry Brokken uit 1957 surf je best eens naar Angeltjes, http://blog.seniorennet.be/angeltjes/archief.php?ID=567476 of naar Youtube

Het youtube filmpje met een extract van de waardeloze Nederlandse songfestivalshow en het winnende "lied" vind je hier http://www.youtube.com/watch?v=qSgFUAhU5X8, inclusief de podiumklucht met Pierre Cartner. De mooie Yolanthe Cabau Van Casbergen was nog de moeite om aan te kijken, en toen kreeg ik een déjà vu gevoel. Yolanthe voelde met momenten de grond vanonder haar voeten zakken en haar carierre aan diggelen vallen en als presentator einde te kennen als de gebroeders Verreth in hun destijdse kwis. In plaats van Deurwaarder Jo Van Backlé trad hier de grote Smurf op het podium om haar toekomst om zeep te helpen. Kijk maar goed, het is hilarisch.
Als het te erg wordt met momenten en je het niet meer kunt aanhoren, zet dan even het geluid af.
PS ik heb de hele show niet gezien, enkel een paar Youtube filmpjes nadat het awoert geroep tot hier Vlaanderen weerklonk.

De geboortegolf verplaatst

Paulien merkte op dat een heel klein vogeltje van onbekende soort een nestje aan ‘t bouwen was op bij terras. En wel in de bezem van Chinese makelij die ze daar enkele jaren geleden tegen de muur hadden gehangen.
“Tja, leuk zeg” beaamde Gust haar ontdekking.
“Dan kunnen we het gadeslaan vanuit ons raam, en zien we straks de kleine vogeltjes,…… Maar is dat daar niet gevaarlijk ?” volgde met enige tussenpauze
“Je bedoelt voor de kat ? of voor de vogeltjes?
Voor de vogeltjes is er geen gevaar, tenzij de kat een verticale bakstenen muur 2 meter omhoog kan klauteren. Het gevaar is dus voor de kat want die gaat zeker op haar snor als ze dat probeert.”
Ze zat nog even aan haar veel te hete kop koffie te slurpen, waarvan Gust dacht dat alleen maar een begaafd fakir dit kon, en zei ongerust: “ Gaat het hier niet te druk zijn, zo voor het raam?”
De ochtend verliep gewoon zoals altijd: de kleinzoon werd gebracht door de dochter, de postbode kwam langs op haar lawaaierig rode brommertje, en de buurman belde nog aan om een geleende huisvuilsticker terug te brengen.
Uitzonderlijk, want meestal was het Gust die bij hem een huisvuilsticker moest gaan lenen. Het deed Paulien haast zichtbaar deugd dat het hem ook eens was overkomen.
Opmerkzame man als hij is, wees hij ons nog op het nestbouwend vogeltje in de bezem vooraleer terug te vertrekken.
Omdat dit nu eenmaal de routine is, eerder dan de noodzaak, spookte de vrouw des huizes die voormiddag nog regelmatig voorbij het raam met al haar kuisattributen.
Nee, een nestbouwend vogeltje kon haar compulsief poetsgedrag niet stoppen.

Toen ze op de middag weer veel te hete koffie dronk zei ze teleurgesteld:
“ Ik heb ons vogeltje al een tijdje niet meer gezien, zou het zich bedacht hebben.?”
Goed mogelijk, want de keuze van je buren is belangrijk. Ze moeten tegelijk sociaal, maar niet storend en alomtegenwoordig zijn.
Deze zin begreep dan weer te persoonlijk, zoals dit vrouwen weleens overkomt, want met een verduisterend gezicht ging de grendel op haar lippen, en het werd de hele tijd stil aan tafel.
Toen Gust diezelfde dag met hond Flurk een ommetje maakte langs een rustig paadje op twee hondenplasjes van het huis, merkte hij een zelfde vogeltje op dat ijverig met wat pluizen een hulstbosje invloog. Toen het er weer naar buiten kwam en op een takje bleef zitten, knipoogde hij er naar, “ een veel betere keuze, hé Flurk” mompelend tot zijn hond.
De geboortegolf werd niet gestopt door de drukke keerbezem en de uitslaande stofvod, alleen verplaatst.
§§
Ooit begon ik mijn blog met het voornemen af en toe cursiefjes te schrijven , soms wat filosoferende stukjes, soms iets over onze verbluffende Europese cultuur en geschiedenis.
Niet dat dit mijn vak is, want nee, ik ben een ondernemende techneut; louter uit hobby wou ik dit doen, en zonder pretentie. Soms wat biografisch, soms wat observerend, af en toe herkenbaar voor mijn familie en vrienden , die al eens knikkend glimlachen al ze komen lezen.
Uiteindelijk duwde de actualiteit de blog steeds meer in de richting van het nieuws en de politieke ontwikkelingen. Door Bjorn Roose die de laatste tijd een paar Simon Carmiggeltjes op zijn blog plaatste werd ik aan mijn oorspronkelijk voornemen herinnerd.
Ik ben namelijk weg van schrijvers al Carmiggelt, Verbeeck, Jos Geysen die het talent van het cursiefjes schrijven beheersen. Vooral Simon Carmiggelt, de 'uitvinder' van dit genre.
Ze hebben geen 250 blz nodig om een verhaal te vertellen, een sfeer te creëren. Ze horen tot de woordkunstenaars naar analogie van de tekenaar die met een enkele simpele vloeiende lijn, in een seconde, een paard of een gezicht op papier tovert.
Dat lijkt simpel maar daar gaat een heel leven oefenen aan vooraf. Toch wordt dit nooit minimalistische kunst zoals we die nu kennen, en waar pausen als Jan Hoet hun te vette boterham tot vandaag mee verdienen.
Ik heb niet het talent van die mensen die ingevolge hun beroep ook zeer productief waren.
Ik schrijf die stukjes enkel omdat ik er plezier in heb.
En stiekem hoop ik , jullie ook.

En ons hart smolt als het ijsje op zijn tong

Als een klein jong vogeltje riep mijn kleinzoon steeds weer "mma" om aan te geven aan oma dat ze hem nog eens moest laten eten van dat overheerlijke aardbei ijsje dat opa voor hem zonet had gekocht. Meer dan een half uur had ik daarvoor moeten staan aanschuiven bij het ijsstalletje in het pretpark. De ijsverkoper, die hadden ze prompt moeten ontslaan, want zelfs mijn kat had het sneller gekund, maar dan hadden we wellicht geen ijsje gehad.
Toch, uiteindelijk was dit het allemaal waard. Het deed me terugdenken aan het reclamefilmpje van een kind dat voor de eerste keer in zijn leven een banaan eet. Een Chiquita banaan weliswaar, al had het dat kind niets uitgemaakt waar de banaan vandaan was. Zo maakte ook mijn kleinzoon helemaal geen verband met Ola. Voor hem kwam dat ijsje van zijn opa en oma, en als beloning werden we daarvoor een kwartiertje op een zalige manier aanbeden.
En ons hart smolt, als het ijsje op zijn tong.
Jammer, maar geen multipixel camera was in staat om dat vast te leggen.
Dat kwartiertje vergaten we waar we zaten. Temidden van die massa mensen waren we even alleen, teruggeplooid tot het familiebloed dat wij voelden kruipen waar het niet gaan kon.
Stil hoopten we dat er nog veel zulke momenten zouden komen.